اثر درمانی آل-ترانس رتینوییک اسید در آنسفالومیلیت تجربی خود ایمن و نقش آن در پاسخ‌های لنفوسیت‌های T کمکی

Therapeutic effects of all-trans retinoic acid on experimental autoimmune encephalomyelitis and its role in T-helper lymphocyte responses


چاپ صفحه
پژوهان
صفحه نخست سامانه
چکیده مقاله
چکیده مقاله
نویسندگان
نویسندگان
دانلود مقاله
دانلود مقاله
علوم پزشکی اراک
علوم پزشکی اراک

نویسندگان: قاسم مسیبی

کلمات کلیدی:

نشریه: مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران, 11,,710 - 717,

اطلاعات کلی مقاله
hide/show

کد مقاله 1912
عنوان فارسی مقاله اثر درمانی آل-ترانس رتینوییک اسید در آنسفالومیلیت تجربی خود ایمن و نقش آن در پاسخ‌های لنفوسیت‌های T کمکی
عنوان لاتین مقاله Therapeutic effects of all-trans retinoic acid on experimental autoimmune encephalomyelitis and its role in T-helper lymphocyte responses
نوع مقاله بر حسب نگارش پژوهشی اصیل
مقاله برحسب نمایه scopus
IF
عنوان نشریه مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران
نوع نشریه علمی پژوهشی
شماره نشریه 11
دوره
صفحه شروع و پایان در نشریه 710 - 717
سال انتشار/ ارائه شمسی
سال انتشار/ارائه میلادی
آدرس لینک مقاله/ همایش در شبکه اینترنت
ISSN
DOI
آدرس علمی (Affiliation) نویسنده متقاضی

چکیده مقاله
hide/show

عنوان متن
چکیده انگلیسیBackground: Recent studies have demonstrated an essential role for IL-17 in the pathogenesis of experimental autoimmune encephalomyelitis (EAE). Furthermore, it has been shown that FoxP3+Treg cells play an important role in the suppression of autoinflammatory reactions. Although, previous studies have determined the immunomodulatory potentials of all-trans-retinoic acid (ATRA), but these immunomodulations have been mostly justified by alteration in Th1/Th2 cytokines. The present study was carried out to investigate the therapeutic effects of ATRA on EAE and its effects on T-helper cells responses. Methods: EAE was induced by MOG35-55 peptide and complete Freund's adjuvant in female C57BL/6 mice. The mice were allocated to two therapeutic groups (n=7 per group). Treatment with ATRA (500 μg/mouse; every other day) was initiated in treatment group on day 12 when they developed a disability score. EAE controls received vehicle alone with the same schedule. Signs of disease were recorded daily until day 33 when the mice were sacrificed. Splenocytes were tested for proliferation by MTT test, cytokine production by ELISA and FoxP3+Treg cell frequency by flowcytometry. Results: ATRA significantly reduced the clinical signs of established EAE. Aside from decreasing lymphocytic proliferation (P<0.05), ATRA significantly inhibited the production of pro-inflammatory IL-17 (P<0.005) as well as IFN-γ (P<0.0005) upon antigen-specific restimulation of splenocytes. FoxP3+Treg cell frequency and IL-10 levels were not altered significantly. However, IFN-γ to IL-10 and IL-17 to IL-10 ratios decreased significantly (P<0.0005). Conclusion: Parallel to reducing autoreactive lymphocyte proliferation and cytokine production in favor of pro-inflammatory cytokines, all-trans-retinoic acid ameliorated established experimental autoimmune encephalomyelitis. Keywords: All-trans-retinoic acid, autoimmune response, experimental autoimmune encephalomyelitis, lymphocyte, multiple sclerosis
چکیدهچکیده: زمینه و هدف: تحقیقات اخیر نقش اساسی IL-17 را در پاتوژنز آنسفالومیلیت تجربی خودایمن (EAE) مشخص نموده است. هم‌چنین عملکرد سلول‌های FoxP3+Treg در مهار واکنش‌های خودالتهابی مورد توجه قرار گرفته است. با وجودی‌که مطالعات قبلی موید نقش تعدیل‌گر ایمنی آل-ترانس رتینوییک اسید (ATRA) بوده است، ولی این اثرات عمدتاً بر مبنای تغییر در نسبت سایتوکین‌های Th1/Th2 توجیه شده‌اند. در این مطالعه اثرات درمانی ATRA بر روند EAE و پاسخ‌های لنفوسیت‌های T کمکی ارزیابی شد. روش بررسی: بیماری EAE با استفاده از پپتید MOG35-55 و ادجوانت کامل فروند در موش‌های ماده C57BL/6 القا شد. سپس موش‌ها در دو گروه هفت رأسی قرار گرفتند. درمان با ATRA μg500 به‌ازای هر راس؛ یک‌روز در میان از زمان بروز علایم درمانگاهی در گروه درمانی (روز 12) آغاز گشت. هم‌زمان، گروه کنترل تنها حلال دارو را دریافت نمودند. علایم تا زمان کشتار موش‌ها (روز 33) روزانه ثبت گردید. میزان تکثیر با آزمون MTT، میزان تولید سایتوکین‌ها با ELISA و فراوانی سلول‌های FoxP3+Treg با فلوسیتومتری در بین سلول‌های طحالی سنجیده شد. یافته‌ها: تجویز ATRA پس از بروز علایم به‌طور معنی‌داری موجب تخفیف بیماری گردید. به‌دنبال تحریک مجدد پادگنی در سلول‌های جداشده از طحال، کاهش معنی‌دار تولید سایتوکین‌های پیش‌التهابی IL-17 و IFN-γ هم‌زمان با کاهش تکثیر لنفوسیتی، مشاهده گردید. فراوانی سلول‌های FoxP3+Treg و یا سطح IL-10 تغییر معنی‌داری نیافت. با این وجود نسبت‌های IFN-γ: IL-10 و IL-17: IL-10 کاهش معنی‌داری یافت. نتیجه‌گیری: تجویز ATRA بعد از بروز علایم بیماری، ضمن کاهش تکثیر لنفوسیت‌های خود واکنش‌گر و تغییر نسبت سایتوکین‌های تولیدی به نفع سایتوکین‌های ضد التهابی، موجب بهبود EAE می‌گردد. کلید واژه ها: مولتیپل اسکلروزیس ، آنسفالومیلیت تجربی خودایمن ، آل-ترانس رتینوییک اسید
کلمات کلیدی
نام فایل عنوان پیوست تاریخ درج فایل اندازه فایل دانلود

نویسندگان
hide/show

نویسنده نفر چندم مقاله
قاسم مسیبیچهارم

لینک دانلود مقاله
hide/show

نام فایل عنوان پیوست تاریخ درج فایل اندازه فایل دانلود
1083.pdfمتن مقاله1391/08/30896625دانلود